Nakarmić wilki


Autor : Maria Nurowska
Liczba stron : 254
Wydawnictwo : W.A.B



Nota od wydawcy : Kasia, absolwentka SGGW, przyjeżdża w Bieszczady, by zebrać materiały do pracy doktoranckiej o wilkach. W stacji badawczej, która okazuje się drewniana chałupka w środku lasy, przebywają już dwaj młodzi naukowcy, Olgierd i Marcin. Tych troje, początkowo wobec siebie nieufnych, pod wpływem trudów życia w prymitywnych warunkach połączy prawdziwa przyjaźń, a z czasem pomiędzy dwojgiem z nich pojawi się nawet coś więcej. Pierwsze nocne obserwacje wilków staną się początkiem wielkiej fascynacji Katarzyny, a kolejne, coraz bliższe spotkania z watahą sprawią, że między dziewczyną i wilkami wytworzy się niemal mistyczna więź. 

Książka długo stała na półce. Nie wiem co mnie od niej odpychało. Teraz żałuję ze ją tak zaniedbałam. Powieść naprawdę jest magiczna. Główną bohaterką jest Katarzyna, moja imienniczka. Przybywa w Bieszczady, aby badać wilki do pracy doktoranckiej.  Nie odstraszają jej straszne warunku : ani brak wody, prądu. Jest wytrwała. Nie zniechęca  jej nawet odpychająca postawa Olgierda, kolegi „po fachu”.

Miłością Katarzyny są wilki. Kocha je i nie może się pogodzić z ich odstrzeliwaniem. Są dla niej naprawdę ważne. I stara się im pomóc.  Czasami aż smutno było patrzeć na jej wysiłek, który nie przynosił skutku. Niektórych ludzi trudno przekonać do swoich racji. W dodatku Katarzyna widzi wroga w osobie Kapuzy. I przyznam, sama nie polubiłam tej postaci, do czasu, kiedy przeczytałam drugą część powieści. Ale o tym kiedy indziej :)

I nie zabrakło tutaj miłości, może i opisanej zwięźle i krótko, ale przedstawionej tak jak powinno być.  Olgierd – pochmurny, ponury przyciąga do siebie główną bohaterkę. Ich miłość jest piękna, ale brakuje tych dwóch słów, które zmieniłyby wszystko. I oboje o tym wiedzą, jednak żadne z nich nie potrafi ich wypowiedzieć.
Autorka w sposób interesujący i wciągający opisała życie i obyczaje wilków.  Pokazuje że wilki są inne niż naprawdę nam się wydaje. Mają w sobie coś co przyciąga wielu ich badaczy. I dzięki tej książce zrozumiałam co to takiego jest. Wilki w pewien sposób są bardzo podobne do ludzi. I mają w sobie to coś, czego nam brakuje.

Kim jest pani Nurowska?
Jest autorką powieści, sztuk teatralnych,  słuchowisk. Debiutowała na łamach tygodnika „Literatura”. Opublikowała bardzo wiele powieści, które przyniosły jej uznanie krytyków, czytelników. Jedną z jej szanowanych powieści jest historia o Kasi. 


To jedna z nie wielu książek która zasługuje na uwagę nie tylko mojego pokolenia, ale także osób starszych ode mnie. Jest jedno zastrzeżenie, do tej książki trzeba dorosnąć, inaczej wyda nam się nudna, napisana flegmatycznie, nudnawo i odrzucimy ją w kąt, a ta powieść naprawdę na to nie zasługuje. 

Ocena 4/6



Książka przeczytana w ramach wyzwania : Polacy nie gęsi, czyli czytamy polską literaturę :)

CONVERSATION

2 komentarze:

  1. Sama nie wiem mimo wszystko, porozglądam się za nią, jednak jakiejś potrzeby jej przeczytania i tak nie czuję :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Strasznie mi się ta książka nie podobała. A kontynuacja to już w ogóle katastrofa. =/ Jeśli masz ochotę poczytać, to recenzje obydwu książek są na moim blogu. ;)

    OdpowiedzUsuń